To be intelligent is not just to be brainy, but also to possess the capacity to imagine and create.

Latest

Sirain Ang Gulong!

Sa isang malamig na umagang Miyerkules, lahat kami’y nagtipon sa high school gym habang naghihintay kung kailan kami pwedeng sumakay sa bus. Ang araw na ito ay ang aming grade 10 batch field trip, ang unang Lakbay-Aral para sa school year. Kinailangan naming dumating sa Xavier bago mag-6:00 AM, dahilan ng halinghing at yamot ng mga estudyante. Bagamat dito, kami ay puno rin ng galak. Ako naman ay excited, at may isang salita na nasa aking isip: Intramuros.

Marahil ay walang lugar sa ating iniirog na inang bayan na mas makasaysayan kaysa sa Lumang Maynila. Ang kanyang mga gusali at monumento yari sa lumang palitada at lumang bato, at ang kanyang dekada-edad na mga tindahan at pasyalan ay malalim na nakatanim sa aking alaala. Higit sa lahat, narito ang puso ng antigong Maynila, ang Intramuros, ang batikang “walled city”.

Bagamat mayroon nang McDo at ilan pang makabagong establisimiyento na naroroon, nananatili pa rin itong isang daigdig na hiwalay mula sa urbanidad na pumapaligid dito, tumatanggi sa paglipas ng panahon.

Samantala, inip kaming naghihintay upang makapasok sa mga bus na magdadala sa Maynila. Hindi ito ang unang beses kong pumunta doon, dahil nakapag-Visita Iglesia, o para sa ano pa mang dahilan, ang aking pamilya ay mahilig pumasyal doon.

Ngunit lumilihis ako. Bumalik tayong muli sa kasalukuyan, o sabihin na natin, sa nakaraan.

Ilang mga salita lamang galing sa aming mga guro at ang di mapakaling grupo ay naging isang nagmamadaling ilog habang kami’y lumabas sa gym, kung saan ang mga bus ay nagaantay. Ang aking klase na 10B ay itinalaga sa Bus 2, at ang mga minalas na kaluluwang nakatalaga sa amin ay sina Ate Jen at Ate Gigi, na tumitingin sa amin na may malaking ngiti habang napuno namin ang loob ng bus sa aming kaingayan at kaguluhan.

Ang paborito ko sa aming pinuntahan ay ang Simbahan ng San Agustin at ang Pambansang Museo.

Ang mga Augustinian ay ang pinakauna sa mga relihyoso na dumating sa Pilipinas. Lumayag ang beteranong nabigador na si Padre Andres de Urdaneta kasama si Miguel Lopez de Legazpi papuntang Pilipinas, at noon itinatag ni Urdaneta ang pundasyon ng rehime ng mga Kastila, partikular na ang Simbahan, at ang kasaysayan at pamana nito na pinakamalinaw na ipinakita sa sinaunang Iglesia ng San Agustin, na natapos itayo noong 1607.

Natutunan namin ang kasaysayan ng Simbahan ng San Agustin sa aming paglibot sa bakuran nito. Hindi lang iyan ang nakita namin. Matagal na akong humahanga sa mga lumang simbahang Espanyol na nakakalat sa buong Pilipinas. Marilag ang magagandang mga arko at hanay ng mga bato, pati na rin ang malaking altar nito.

Ang ka-engrandehan na ito ay nagsisilbi bilang paalala sa aking isipan ng kahalagahan at impluwensya ng Simbahan na kanilang tangay noong panahon ng mga Kastila, na patuloy na lumalaganap hanggang ngayon.

Sa Kabanata 49 ng Noli Me Tangere, si Jose Rizal, na sa pamamagitan ng mga salita ni Crisostomo Ibarra, ay nagsasabi sa atin kung ano ang nagawa ng organisadong relihiyon para sa bansa. “Na patalumpating sinagot ni Ibarra ng tungkol sa utang na loob ng taong-bayan sa kaparian na humango sa mga ito [sa mga religious orders] sa kasamaan, nagkaloob ng tunay na pananampalataya, at nagligtas dito sa kalupitan ng mga pinuno ng bayan. ‘Narito ang kasamaan ng di pagtuturo sa kasaysayan ng ating bayan.’

Sa katunayan, ang pananampalataya ay nagdulot ng pagkakaisa ng mga Pilipino, higit sa ano pa man. Maliban nalang sa pagkakaisa sa sama ng loob at galit laban sa mga ministro ng pananampalatayang ito at iba pang bumubuo sa nabubulok na mga pundasyon ng panuntunan ng mga Espanyol. Dinala nito sa mga isla ang moralidad, organisasyon, edukasyon, at kalusugan ngunit kasama nito ang kolonyal na pamamalakad ng Espanya.

Dinala rin nito ang patuloy na katiwalian sa paglipas ng mga siglo, gaya ng ipinahayag ni Pilosopo Tasyo, “Dito sa atin, sa Pilipinas, may tatlong siglo tayong napag-iiwanan ng pag-unlad — progresibo lamang nang kaunti noong mga Edad Medya.” Ang halos kumpletong impluwensiya sa mga tao ng mga lider ng Simbahan na hindi taglay ang konsyensya ng kanilang mga hinalinhan, ay tumiyak na ang Pilipinas ay hindi umunlad, malayo sa Espanya, na matagal nang napaghiwalay ang simbahan at estado.

Ang mga bulag na pananampalataya na ipinakita sa nobela, ang mga argumento sa mga indulhensya na parang ito ay isang negosyo, o ang pag-aaway upang makakuha ng banal na ‘putik’ sa noo, ay maaaring makita sa mga gumagasta upang magkaroon ng kanilang sariling kubkubin sa simbahan, “mas malapit sa langit”.

Bukod sa Simbahan ng San Agustin, nalibang ako sa aming pagpasyal sa Pambansang Museo ng Fine Arts. Dito, nakita namin ang kasaysayan ng Pilipinas, ang kanyang kaguluhan, ang kanyang tagumpay, at ang kanyang mga mamamayan, sa pamamagitan ng iba’t ibang interpretasyon ng mga artistang Pilipino, noon at ngayon.

Ito ay matatagpuan sa lumang Congressional Building. Ang kasalukuyang gusali ay nagbabahay sa isang malaking gallery ng mga art pieces na kinuha mula sa loob at labas ng bansa — mga kuwadro, painting, mga eskultura, mga sketch, at mga gawa sa salamin at keramika.

Sa kabuuan, ipinakita sa akin ng museo ang pagbabago, o kakulangan nito, sa pamamagitan ng pananaw ng Pilipino habang lumilipas ang panahon. Sa bawat panahon, may kagandahan, at sa bawat panahon, may kapangitan. Dumaan na ang Pilipinas sa mga Kastila, at sa mga Amerikano, hanggang sa World War II, at lahat ng bagay pagkatapos nito, ang lipunan ay hindi pa rin ganap na nagbago.

Ang ilan sa mga pinakamahalagang gallery, sa akin, ay ang malaking bilang ng mga Kristiyanong imahen. Ito ay nagpapakita lamang na utang natin pananampalataya ang marami sa ating kultura, tradisyon, at kasaysayan. Maraming mga paintings na ipinapakita ang parehong mga eksena at mga tao, tulad ng Banal na Pamilya, ang Nativity, ang kasindak-sindak na dami ng Nuestra Senora at mga santo. Ito ay nagpapakita kung gaanong kalalim ang pamana ng mga Kastila. Sa pamamagitan ng mga mata ni Rizal sa Noli Me Tangere, nakikita natin ang kanyang interpretasyon ng idolatriya at bulag na pananampalataya para sa mga estatwa at mga kuwadro.

Mayroon ding mga kuwadro na naglalarawan ng mga kalupitan ng World War II. Naging mahirap para sa akin na panoorin ang mga ito. Kakila-kilabot at nakakalungkot ang mga kalupitan ng digmaan. Ito ay nagdala sa Pilipinas sa isang bagong edad, at henerasyon ng mga nasyonalista at mga patriot. Hindi nalalayo sa mga nangyari noong panahon ng mga Kastila.

Ngunit hindi maaaring kalimutan ng mga centerpieces ng buong koleksyon, ang mga obra maestra ng mga pinakamamahal na artista ng Propaganda Movement; ang “Spoliarium” ni Juan Luna at ang “Assassination of Gobernador Bustamante” ni Felix Resureccion Hidalgo. Ang “Assassination” ay isang paglalarawan ng pagpatay kay Bustamante ng mga galit na panatiko ng Simbahan. Ito ay nagpapakita ng pagpatay sa liberalismo ng mga taong natatakot na mawala sa kanilang kapangyarihan.

Ang “Spoliarium” ay naglalantad ng mga kawalang-katarungan ng panuntunan ng mga Espanyol. Ang spoliarium ay isang lugar ng mga ampiteatro ng Roma kung saan ang mga bangkay ng mga gladiator ay tinanggalan ng kanilang mga mahahalagang bagay, sandata, kasuotan, at iba pa. Ang mga tao sa kaliwa ay mga sabik na naghihintay na makakuha ng mga kagamitan. Sa kanan, ang mga mahal sa buhay ay tumatangis at umiiyak dahil sa kasamaang palad ng kanilang mahal. Ito ay simbolismo ng paghahari ng kasakiman at pagwawalang-bahala ng ilan sa lipunan.

Matapos basahin ang Noli Me Tangere, ang pinakanapuna ko mula dito ay ang tema ng kabiguan. Ito ay nagsimula na puno ng pag-asa at pangarap, para lamang silang lahat ay mabasag sa maraming piraso sa dulo. Ang Noli ay nagkukuwento sa pagbagsak ng pag-unlad at kalayaan sa harap ng napakalawak na kasamaan na pumipighati at nagpapahamak sa lipunan at sa mga mamamayan nito. Nabigo ang pagmamahal, nabigo ang mga pangarap, nabigo ang mga paghihiganti, ang lahat ng mga bagay na ito ay nabasa ko sa nobela at sa mga bagay na nakita ko sa aming field trip.

At ito ay isang bagay na nararamdaman ko na kinakatawan sa mga lugar na napuntahan ko, isang siklo ng magkakaibang bagay na paulit-ulit sa ating kasaysayan. Ang kamahalan at paggabay ng liwanag ng Simbahan, at ang paghantong nito sa katiwalian; ang inaasahang landas tungo sa kalayaan sa ilalim ng mga Amerikano, at ang kalupitan ng World War II na pumunit dito; ang pagbubunyi sa arena ng mandirigma, at ang walang awa at malupit na kinahahantungan ng mga talunan sa spoliarium; lahat ng mga bagay na ito ay nagpapakita ng walang katapusang siklo ng pag-asa at kawalan ng pag-asa na nagtakda sa mga ignorante at walang malay na mamamayang Pilipino sa loob ng maraming siglo.

Gayunpaman, sa kabila ng mga tinig ng pagkatalo at kawalang pag-asa, ang nakikita ko sa mga mataas na sinaunang batong pader, at sa mga pintura na ginuhit ng isang matagal nang patay na kamay, ay isang kislap ng pag-asa. Ang lahat ng mga bagay na ito, sinadya man o hindi, ay naglalantad sa mga nakatagong kasamaan na nagpahirap sa atin sa mahabang panahon. Sa huli ay makikita natin ang ulo ng kanser nito at sananawa ay tumigil sa ating kamangmangan.

Malayo na ang narating ng Pilipinas, gayunpaman, hawak ang kaalaman ukol sa kanser ng lipunan, matitigil na ba natin ang walang katapusang siklo ng kalungkutan at pagdurusa? Maaari ba nating pagalingin ang ating sarili sa ating pagkakasakit? Ang lahat ng mga bagay na ito ay nagbibigay sa atin ng pag-asa na, oo, magagawa natin.

Advertisements

Up Next: Appreciation Day a.k.a A-Day!

With all these academic projects, activities and classes coming up, me and my classmates barely have a chance to adduce our appreciative gratitude to our teachers here in Xavier School. Although some of us feel that some of our teachers are too strict, they just want to groom us into the gentlemen that we as well as our parents and teachers envision for us. Albeit this day is mostly for our teachers, we also show our commemorational encomium to our beloved school keepers such as the guards, the janitors, the cafeteria workers and last but not least, the people who helped build our schools and all schools. For all the times I have (deliberately or inadvertently) disrespected my pedagogues, I am so, so guilty thinking of them and I wish for my teacher’s forgiveness. I wish to make the most of this special day to make my teachers feel how much I appreciate them. So, the next time you go to school, be the best person you can be and show your teacher how essential she/he is in your young life.Mocomi_Wallpapers_TeacherDay_04

Buwan ng Wika 2013 9|5|13

Hey guys! Right now me and all the people in my school are celebrating the month that we celebrate our beloved language, Buwan ng Wika! Buwan ng Wika usually starts around August and ends near the Mid-September time. Today I was watching some Grade 5 boys singing in Filipino for a Karaoke Battle and Yesterday I saw some younger kids joining Pinoy Henyo, where a person sits on a chair and tries to guess a certain word and has to ask for clues in Filipino, not in English nor for any other language for that matter. I categorically believe that you should try celebrating a similar occasion as I do with mine.

Guten tag, kollegen philosophen!

Hello, welcome to my blog! Here in my blog, I encourage the use of imagination and sharing of knowledge of anything. Although this website is mostly for educational purposes only, I allow you to do anything else WITHOUT the use of bad words, weird and gross ideas and other negative actions. I hope you make yourselves at home! Auf Wiendersehen! Danke fur ihre zeit!

Hallo Freunde!

Image

STALLION

The official student publication of Xavier School

gibusuego20

Learning is a gift and a right

The World Is My Coconut

To be intelligent is not just to be brainy, but also to possess the capacity to imagine and create.

anesoyao20

A better choice,A better tomorrow.

Jeyna Grace ©

Imagination, the perfect form of escapism.

Dragons Word

Callidus quod acer amo a mucro tip

ejosantos20

Heroes get Remembered,Legends never Die~Boba Fett